Loslaten… makkelijker gezegd dan gedaan

In eerdere columns schreef ik al dat ik druk bezig ben met het aanpassen van mijn rol binnen Studio Roadwork. Van maker naar eigenaar. Meer sturen, minder zelf doen. Loslaten dus. Dat blijkt toch een stuk ingewikkelder dan ik dacht…

Ik was er vrij overtuigd van dat ik dat al best goed kon. Totdat je er, soms pijnlijk, achter komt dat je toch nog steeds veel dingen zelf blijft doen. En ja, ik vind het ook nog steeds hartstikke leuk. Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt. Videocontent maken, ideeën bedenken, dingen creëren… daar word ik blij van.

Maar als je wilt groeien als organisatie, moet je toch stoppen met alles zelf blijven doen. Op het gebied van projectmanagement lukt dat inmiddels steeds beter. En dat is ook niet zo gek, want ik heb collega’s die daar simpelweg veel beter in zijn. Structuur, planning, overzicht, eigenschappen waar ik met mijn knetter-I persoonlijkheid soms wat creatief mee omga.

René Hoogterp is altijd op zoek naar het perfecte plaatje, maar ook de perfecte race. Als audiovisuele creatieveling en eigenaar van Studio Roadwork brengt hij merken tot leven met videomarketing dat scoort. Maar zodra de lichten uitgaan en de motoren brullen, schuift hij aan als autosportcommentator bij Ziggo Sport. Als columnist voor INTO business deelt hij zijn blik op het ondernemerschap, media en - natuurlijk - een vleugje autosport.

Ik doe eigenlijk maar wat, zo voelt het soms. Daarom is het ook fijn om een coach te hebben. Iemand die me af en toe even de goede richting in duwt. En eerlijk gezegd is het ook gewoon lekker om een uurtje even niet op kantoor te zitten. Even niet de ‘redder’ uithangen.

De afgelopen maanden werden we ook geconfronteerd met iets nieuws: het aannemen van een nieuwe collega. Super blij mee natuurlijk. Maar tijdens de sollicitatieprocedure kwam er een vraag waar ik even stil van werd. “Wat zijn de secundaire arbeidsvoorwaarden?” Eh… ja. Goede vraag. Mijn eerste antwoord was ongeveer: een gezellige club en een sterke vrijdagmiddagborrel.

Niet wetende dat veel dingen die voor mij heel normaal zijn, eigenlijk prima onder secundaire arbeidsvoorwaarden vallen. Gekscherend zeg ik dan ook wel eens tegen mijn collega’s: laat mij met rust met deze zaken, laat mij gewoon ‘filmpjes’ maken.

Gelukkig heb ik een team dat er een beetje hetzelfde in staat. Maar als je wilt groeien, moet je loslaten. Man… Kan ik niet gewoon ‘filmpjes’ maken?